เอ่อ พอไม่มีใครให้คิดถึงจิงๆจังๆก็มานั่งคิดถึงคนรอบข้าง

 

นอกจากเพื่อนที่แสนดี (ทำใจพิมพ์อยู่นาน)

 

อีกคนที่ต้องห้ามลืม คือ ตัวเล็ก หรือ เคโระ หรือ กอล์ฟ นั่นเอง

 

ตัวเล็กเป็น room mate ที่น่ารักที่สุดในโลก

 

เป็นเด็กหญิงเชียงใหม่ ตัวเล็กคนนึง (ที่ตื่นมาเจอหน้ากันทุกวัน)

 

นี่อาจจะเป็นอีกเหตุผลนึงที่ประทับใจกับเชียงใหม่เหลือเกิน

 

เพราะเชียงใหม่ได้ส่งน้องสาวน่ารัก น่ารัก มาให้ตั้งคน

 

ถ้ากอล์ฟ (พัฒนาศักยภาพทางทางเทคโนโลยี) เข้ามาอ่าน (คงยาก พี่ว่า)

 

พี่ๆ ยังคง คิดถึงตัวเล็กตลอดเลยน้า

 

แล้วเราอ่ะ ปีสองแล้วน้า เป้นพี่เค้าบ้างแล้ว

 

เป็นตัวอย่างที่ดีกับน้องบ้างรู้ไหม ตื่นไปเช็คชื่อให้ทันน้า

 

ไม่รู้จะบอกอะไร คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

แล้วพี่จะรอคอยการตอบจดหมายจากตัวเล็กอย่างตั้งใจ

 

 

PS ปลาใต้ตึกคณะ เราก็คิดถึงนะ รวมถึงน้องหมา และพี่ยามที่ไล่เรากันทุกวัน หลังห้าทุ่ม

    คิดถึงวันวาน "น่าจะลงเรียน summer เพิ่ม ถึงแม้เค้าจะให้เราจบ แต่เราอยากเรียน หรือไปเรียนใหม่เลยดีไหม"

 

     คิดถึงอาจารย์ด้วย จะมีใครบอกว่า โลกเราหมุนทวนเข็ม หรือตามเข็ม ได้กระจ่างเท่ากับอาจารย์ที่คณะได้อีก

     ขอขอบคุณอาจารย์ทุกท่านมากมาย

     (ที่อดทนกับปัญหากวนประสาท และพยายามจะหาคำตอบให้ สุดยอดแล้ว อาจารย์คณะนี้)

 

     คิดถึงวันแรกที่เข้าคณะ แล้วพี่บอกว่านี่คือ copy center (นึกอยู่ในใจ ว่าใครจะไปเรียนมาน copy center ที่นี่เมืองไทย)

     แล้วก็เรียกมันว่า copy center จนเรียนจบ

 

     คิดถึงห้องน้ำ นับว่าเป้นห้องน้ำของสถาบันการศึกษาที่สะอาดที่สุดในประเทศ (แต่ได้ข่าวว่าเดี๊ยวนี่ไม่แล้ว จิงเปล่าผู้รู้ช่วยตอบ)

 

     คิดถึง UFM ที่เวลามันอยู่นอกคณะ ไม่เคยซื้อกิน

 

     คิดถึงห้องสมุด ที่บรรเทิงที่สุดในโลก ไม่มีห้องสมุดที่ไหนบรรเทิงเท่านี้ได้อีกแล้ว

     โดยเฉพาะบางคน ไปห้องสมุดยังกับไป picnic (ขนม น้ำ พร้อม + แอร์ wifi study room  หนังสือ สวรรค์ (เก้าอี้นั่งและนอนสบายมากค่ะ))

     เคยมีใครเอาข้าวเข้าไปกินบ้างไหมเนี้ยอยากรู้จัง

 

     คิดถึงโรงอาหารที่เข้าใจมาตลอดว่ามันคือโรงอาหารเอสไอ เพิ่งรู้ตอนปีสามว่ามันคือโรงอาหารวิศวะ (ไม่เคยอ่านป้าย) 

 

     และเพื่อนหลายๆ คน คงคิดถึงร้านน้ำปั่น และก๋วยเตี๋ยว ในโรงอาหารนั่นด้วย

     ทำอย่างกับมันมีร้านเดียวในประเทศไทย (ไปรังสิตที่ไร ฉันไมมีสิทธิเลือก ไปกินที่อื่นเลย)

 

     คิดถึงที่จอดรถที่บังคับให้เราตื่นเช้า ถ้าตื่นสาย ไม่มีที่จอด เช็คattendanceไม่ทัน คะแนนเก็บน้อยกว่าชาวบ้านเค้า ส่งผลกระทบต่อ GPA (Bullwhip effect สุดๆอ่ะ)

 

     คิดถึงตอนที่รัฐบาลยังไม่ประกาศให้ทุกสถานที่สาธารณะ เป็นเขตปลอดบุหรี่ 

     ตอนนั้นนี่ถ้าใส่ชุดอวกาศเดินในคณะ แล้วไม่อาย ทำไปแล้ว

 

     คิดถึง class  diff equa ที่หลังให้เค้าย้ายไปเรียนห้องเล็กๆก็ได้ม้าง ลง 150 เรียน 15 เนี้ย เปลืองไฟ ห้องใหญ่

     (แล้วฉันก็ไปนั่งเป็น 1 ใน 15 อยู่ 3 weeks ได้แต่สงสัยว่า เพื่อนๆไปไหนหมด)

 

     คิคถึง class tu110 กับความรู้ทุกวันนี้ที่ได้คือ i knows that i knows notthing ~ ข้อสอบถามว่านี่เป้นคำพูดของใคร 555 ของทรายไง (มีใครตอบได้บ้างเปล่า)

 

     คิดถึง lab c++ 555555555555555 C+

 

     จิงๆแล้ว คิดถึง class ตอนปีหนึ่ง ทุก class เลยนะเนี้ย เป้นการเรียนที่สนุกสนานที่สุดในชีวิตการศึกษา

 

     คิดถึง ห้องนอนที่บางกระดี เก้าอี้ที่นั่น ทำให้ตอนนี้รักที่นอนจิงๆมากมาย

     และ white bord ที่เพื่อนๆชอบวาดรูปประกอบการหลับ รวมถึงความเร็วของ internet ที่ช่วยให้ load youtube แก้ง่วงได้ดี

     ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดเลย ว่าจะต้องไปนอนค้างอ้างแรมที่อื่น (ที่ไม่มีที่นอนจริงๆ)

 

      คิดถึง พี่ยาม คนนั้น คนที่กุมความลับของพวกเราเอาไว้ในตอนเช้าก่อน present project อาจารย์แน่นหนา

 

      คิดถึงคืนที่อาจารย์เชาว มาไล่ (ลองจินตนาการภาพและเสียงประกอบ) หนูยังเคารพอาจารย์เหมือนเดิมนะค่ะ

 

      คิดถึง KFC ที่มานมีน้ำใจมีบริการส่งถึงที่ แม้จะอยู่บางกระดีอันแสนไกล

 

      คิดถึงภาพที่น้องอ้อ ต้องไล่ นกตอนเช้า แกช่วยเลือกกลัวอย่างอื่นได้ม๊ะ ฉันสงสารนก 

 

      อันนี้ สำคัญ คิดถึงน้องยุง ที่รังสิต 5555555555555555555555555555555555555 

 

      คิดถึงร้านพี่แว้ว นี่มันการตลาดแบบผูกขาดชัดๆ ไม่ยุติธรรมต่อผู้บริโภค

 

      คิดถึง คุณลุงร้านน้ำ ขอบคุณที่วันเกิดทรายลุงให้กินฟรี

 

      คิดถึงอาหารญี่ปุ่น ถึงแม้หลายคนจะบ่น แต่เรามีทางเลือที่ดีกว่าไหมหละ  

 

      คิดถึง การทำ A4 อยากจะบ้า .open หรือ close book ไปเลยได้ม่ะ ครึ่งๆกลางๆ หนูเหนื่อย

 

      คิดถึง ตรุษจีน ตอนปีหนึ่งถึงแม้มันจะไม่ใช้วันหยุดเรียน แต่ไม่มีใครมาเรียนเลย   

 

      คิดถึงห้องภาค รวมถึงคนในห้องด้วย อย่าไปเอ่ยถึงแกเลยเน้อ อายุมากแล้ว

 

      คิดถึงลูกอาจารย์ somrote ที่เรียกอาจารย์suebsak  แล้วหนูจะลำดับอาวุทโสยังไงนี่

 

      คิดถึงอาจารย์ aussadavut ตอนเวลาที่เพื่อนหนูเข้าไปคุย project หนูเห็นใจอาจารย์นะค่ะ

 

      คิดถึงอาจารย์ thanwadee อาจารย์เป็นอาจารย์สุดยอดจิงๆ

 

      คิดถึงและสำนึกในพระคุณ อาจารย์ทุกคนด้วยความเคารพ

 

     

     

     

 

     

 

     

     ***เอ่ออีกอย่าง น้องเต่าใต้ตึก Lab ด้วยนะ คิดถึ้ง คิดถึง

 

 

 

 

 

 

ว่างมากขนาดได้เข้ามาspace ที่ไม่มาดูเลยตลอด 3 ปี ว่างจริงๆ คนเรา

เบื่อจัง งานก็งง โทรหาใครก็ไม่ติด คนที่อยากโทรให้ติดก็ไม่ติด ไปติดเบอร์ใครก็ไม่รู้ 555 เป็นกันบ้างหรือเปล่า

เหนื่อยจัง หนังสือก็ยังไม่ได้อ่าน เซงสุดๆ

เพื่อนทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้เนอะ คิดถึงเพื่อนจัง

เมื่อวาน ผ่านไปทาง toll way เห็นรถถังด้วย ก็ไม่แปลกอะไร เค้ามีการปฎิวัตกันอยู่ แต่ที่แปลกหนะ รถติด+++++

ยังคุยกับเพื่อนอยู่เลยว่า รถติดอะไร ผ่านไป เห็นรถจอดริมถนนเยอะเลย มองดูดีๆ เค้าจอดลงมาถ่ายรูปกัน !!!!!!!!!!!!!

 

โห ปฎิวัต ประเทศไทย อะไรจะสนุกสนานกันขนาดนี้ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อาฮา  นานทีจะได้มีเวลา มา update spaces ซะที ก็นักธุรกิจพันล้าน(กีบ) ก็หวังว่า จะได้ ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ คิดถึงเพื่อนๆจัง อยากไปเรียนแล้ว++!!!!!!!!!!!!!! ช่วงนี้ก็สนุกดี ไปเป็นคุณครู สอนเด็กอนุบาล ตอนแรก ก็ไปสอนเด็ก โตหน่อย อ.3 ก็ดีแต่ พอได้มาสอนอ.1 นี่ยิ่งสนุกว่า มันน่ารัก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! แบบว่า สอนมานี่เริ่มจะติดคำพูดแบบพูดไม่ชัดซะแล้ว (กลัวเหมือนกันว่าต่อไปความคิดจะ ลดลงไปด้วย) เดี๋ยวจะเอารูปมาลงให้ดู 

1 นี่ผ่านไปเร็วเนอะ วันนี้มาอ่านหนังสือที่ห้องสมุด หนาวมาก อากาศข้างนอกก็เย็นมากกด้วย เข้าหน้าหนาวแล้วนี่ ก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ความหนาวอยุ่คนเดียว คิดถึงฝนจัง ตอนนี้ก็คงเริ่งร่าอยู่ newyork แล้ว มันไปดีแหละ ก็เหลือเรานี่แหละ เหงาๆๆๆๆๆ